Συνδεση



Χώροι

Το Τζινούρκο

Κατηφορίζοντας προς τον αγροτικό οικισμό του Πλατυμάτη, προσπερνώντας μέσω του μονοπατιού του Τράχωνα και την ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, συναντά κάποιος μια πετρόχτιστη  δεξαμενή σχεδόν πάντοτε πλήρη με τρεχούμενο νερό από διπλανή μικρή πηγή.

Αυτό το νερό ήταν υφάλμυρο και ως εκ τούτου ακατάλληλο για πόσιμο από τους ανθρώπους,αν και σε εξαιρετικά δύσκολες περιπτώσεις οι περαστικοί έβρεχαν λίγο τα διψασμένα χείλη τους για να δροσιστούν.

Σ΄αυτή τη δεξαμενή προσέφευγαν όλα τα ζωντανά της περιοχής για να χορτάσουν τη δίψα τους. Καθ΄όλη τη διάρκεια των ημερών του καλοκαιριού συναντούσε κάποιος εκεί κοπάδια αιγοπροβάτων, βόδια, γαϊδούρια, σκυλιά, πουλιά και πάσης φύσης έντομα. Το νερό ήταν σπάνιο είδος στην περιοχή και η μικρή πηγή έδιδε ζωή.

Ψάχνοντας τώρα το όνομα της πηγής, όπως την αποκαλούσε ο κόσμος της περιοχής «Τζινούρκο»,  μπορεί να καταλήξει κάποιος στο συμπέρασμα ότι αυτό προέρχεται από το ίδιο λόγο που είναι γνωστό σήμερα το νερό στον περισσότερο κόσμο. Το πολύτιμο αυτό στοιχείο, απαραίτητο για την ύπαρξη της ζωής, ονομάζεται ύδωρ. Απ΄ αυτό έχουμε υδατική κατάσταση, στάθμη του ύδατος, υδατικά αποθέματα, υδάτινους πόρους κ.λπ. Το νερό είναι το νεαρόν ύδωρ, δηλαδή το βρόχινο ή το τρεξιμιό, αυτό που ρέει συνέχεια και θεωρείται φρέσκο.

Σιγά–σιγά για συντομία το νεαρό ύδωρ κατέληξε να αποκαλείται νεαρό και στη συνέχεια απλά νερό. Όπως ακριβώς λέγουμε σήμερα κινητό τηλέφωνο και καταλήξαμε να λέμε μόνο κινητό, εννοώντας φυσικά το τηλέφωνο.

 

Οι Αγιαμβροσίτες ακούγοντας για το νεαρό ύδωρ, το φρέσκο νερό της πηγής που το αποκαλούσαν νερό, ονόμασαν την πηγή της περιοχής Αγίου Γεωργίου Πλατυμάτη Τζινούρκον,δηλαδή καινούργιο, νέο. Η περίπτωση είναι ακόμη μια απόδειξη για τη δύναμη της κυπριακής διαλέκτου να αφομοιώνει  στα δικά της μέτρα έννοιες από την πανελλήνια δημοτική ή και άλλες γλώσσες.

 

 

Επικοινωνία